Znajdujący się na terenie Nadmorskiego Parku Krajobrazowego przylądek Rozewie znany był żeglarzom od stuleci. Najstarszym dokumentem o istnieniu latarni w Rozewiu jest szwedzka mapa z 1696 r. Nazwa Rozewie pojawiła się po raz pierwszy w 1359 r. i od lat kojarzy się z latarnią morską im. Stefana Żeromskiego, która w 1972 roku decyzją wojewódzkiego konserwatora została wpisana do rejestru zabytków. Legenda mówi, że podczas swoich kilkakrotnych wizyt wielkiego pisarza nad morzem w latach 1920-1924 mieszkając w jednym z pomieszczeń latarni morskiej napisał "Wiatr od morza". W budynku mieści się Muzeum Latarnictwa Morskiego otwarte w 1963 r. Z górującej nad okolicą latarni roztacza się piękny widok na urozmaicony lasami, morzem i zatoką Nadmorski Park Krajobrazowy.

Obecna latarnia wzniesiona została w 1821 r. Całkowita wysokość wieży wynosiła 21,3 m i pierwszy raz światło zabłysło na niej 15 listopada 1822 r. i obsługiwało ją dwóch latarników i jeden pomocnik. W roku 1910 dokonano generalnego remontu latarni podwyższając wysokość światła o 5 m i wprowadzono po raz pierwszy elektryczną żarówkę. Kolejna przebudowa rozewskiej latarni spowodowana została rosnącymi pięknymi bukami i znowu podwyższono wieżę latarni. Obecnie wieża latarni ma 33m wysokości i jako źródło światła wykorzystuje nowoczesną lampę obrotową. W chwili obecnej posiada najsilniejsze światło spośród wszystkich latarń polskiego Wybrzeża.

Strome zbocza klifu, na którym rosną piękne buki, podlega ochronie i w 1959 r. utworzono tutaj rezerwat krajobrazowy "Przylądek Rozewski", który zajmuje ponad 12 ha. Natomiast u podnóża klifu znajduje się falochron wybudowany w XIX wieku, który służy między innymi do spacerów a podczas sztormów chroni unikalny zakątek naszego kraju.

Dane nawigacyjne:

• Pozycja geograficzna:
  54°49,8' N , 18°20,2' E
  
• Wysokość światła: 83,2 metrów n.p.m
• Charakterystyka światła: błyskowe, okres 3 sek, [0,1+(2,9)]
• Nominalny zasięg światła: 26 mil morskich